काठमाडौँ ,मंसिर २३ । तेमाल गाउँपालिका–७, काभ्रेपलाञ्चोकका ४२ वर्षीय दिलनारायण तामाङ र उनकी पत्नी बुद्धिमाया तामाङ जीवनका सुख–दुःखसँग जुध्दै आफ्ना दुई छोरालाई सिठोपिठो गरी पढाउँदै थिए।
दश वर्षअघि विदेश रोजगारीका लागि ओमान गएका दिलनारायण र बुद्धिमायाबीच त्यहीँ भेटघाटमा प्रेम सम्बन्ध सुरु भयो। प्रेममा आधारित उनीहरूको सम्बन्ध विवाहसम्म पुगेपछि नेपाल फर्किए र दुई सन्तानसहित बसोबास थाले।
गत भदौ २३ गते, दिलनारायणले आफ्ना छोरालाई विद्यालय पुर्याएर घर फर्कँदै बानेश्वर पुगे। त्यही समयमा सहरमा जारी जेनजी आन्दोलनको विरोध प्रदर्शनमा प्रहरीले गोली चलाउँदा दिलनारायणको घाँटीमा गोली लागी मृत्यु भयो। उनका श्रीमती बुद्धिमायाले छोराहरुलाई प्रहरी–आन्दोलनकारीको झडपमा नजान आग्रह गरे पनि, दिलनारायण देशभक्तिको भावनासहित घटनास्थलमा पुगे।
दिलनारायण मजदुरी गर्दै परिवार पाल्थे तर राजनीतिक रूपमा पनि सचेत थिए। उनी माओवादी जनयुद्धमा सामेल भइसकेका र विदेशबाट फर्केपछि सहरमा डकर्मीको रूपमा काम गरिरहेका थिए।
सहिद घोषणा पश्चात् सरकारद्वारा परिवारलाई १५ लाख रुपैयाँ तथा काजक्रियाको रकम प्रदान गरिएको छ। तर, परिवारले भोगेको पीडा र भविष्य सुनिश्चित गर्न अझै थप कदम चालिनुपर्ने आवश्यक देखिन्छ।
बुद्धिमायाले भक्कानीँदै भनेकी छिन्, “देशका लागि ज्यान दिनु उनको स्वभाव थियो। देशको भाग्य र भविष्य राम्रो होस्, हाम्रो जस्तो दुःख अरूले भोग्न नपरोस्।”
दिलनारायणको साहस र देशभक्तिको उदाहरणले उनको परिवार र समाजमा सधैं सम्झाइनेछ।
प्रकाशित मिति: २०८२ मंसिर २३, मंगलवार १५:२४
